Aziz Nesin
POTİNBAĞI SENFONİSİ
Dört numaralı hücrede kısacık, sıskacık sanık, içi boş kömür çuvalı
gibi köşeye yığılıp kalmış. Üç gündür burada. Açlıktan, soğuktan, hepsinden
de daha çok yalnızlıktan üşümüş, büzülmüş, uyuşmuş...
Dört numaralı hücrenin eni iki, boyu üç, yüksekliği de iki buçuk
metre, yani onbeş metreküp hacminde.
Dört numaralı hücrenin penceresi yok.
Dört numaralı hücrede ışık da yok.
Dört numaralı hücreye tıkarlarken sanığın kravatını, pantalon
kemerini, kayısıyla birlikte kol saatini, anahtar zincirini, ayakkabılarından
söktükleri potinbağlarını almışlardı; hücrede bunlarla kendini asmasın
diye... Ceket yakasının altına sokulu iki topluiğneyle, dolmakalemini de
almışlardı; bunları bir yerine batırıp kendini öldürmesin diye.
Dört numaralı hücredeki sanığın yaşamasını istiyorlardı.
Dört numaralı hücreye gün ışığı girmediğinden sanık, üç gündür
yaşadığı zamanın gece mi, gündüz mü olduğunu bilmiyordu.
Dört numaralı hücredeki sanık, saatin kaç olduğunu da bilmiyordu.
Üç gündür hurdaydı ama o beş yada on gün oldu sanıyordu buraya
sokulalı.
Dört numaralı hücredeki sanık kendi üstüne katlanıp kıvrılmış, içine
kapanıp büzülmüştü tostoparlak.
Dört numaralı hücrenin kapısında eni boyu bir karışlık bir delik
vardı; bu delik sürgülü bir tahta kapakla kapalıydı. Bu tahta kapağın altında
bir de örgütel kapıyordu deliği.
Dört numaralı hücrenin nöbetçisi sık sık kapı deliğinin sürmeli
